ԱՐՑԱԽՑԻ ԵՐԳԻՉՆԵՐԸ ՀՈԼԻՎՈՒԴԻՑ ՎԵՐԱԴԱՐՁԱՆ ԱՐԾԱԹԵ ՄԵԴԱԼՆԵՐՈՎ
«Քանի որ ոսկի չեմ սիրում, դրա համար էլ արծաթ բերեցի»,- կեսկատակ-կեսլուրջ այսպես է իր հոլլիվուդյան հաջողությունների մասին պատմում երգիչ Վարդան Բադալյանը: Նա եւ Տիգրան Մկրտչյանը մասնակցել են վերջերս Հոլիվուդում կայացած «Համաշխարհային աստղեր» երգի մրցույթին:
ԼՂՀ կառավարության հովանավորությամբ եւ մրցույթի հայաստանյան ազգային կենտրոնի տնօրեն Արտակ Բաղդասարյանի շնորհիվ ղարաբաղցի երգիչները մեկնեցին ԱՄՆ, որտեղ 8 մրցութային օրերի ընթացքում ներկայացան տարբեր ժանրերի կատարումներով:
Ավելի քան 5000 մասնակիցներ 41 երկրներից իրենց կատարողական արվեստով հանդես եկան համաշխարհային շոու-բիզնեսի 100 ներկայացուցիչներից կազմված ժյուրիի առջեւ:
Երգիչները «Դեմո»-ին տված հարցազրույցում շեշտել են, որ իրենց համար կարեւորը երկիրը ներկայացնելն էր. «Բոլոր 41 երկրների դրոշների կողքին բարձրացվեց նաեւ Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության դրոշը»:
Երգիչ Տիգրան Մկրտչյանն իր երկու արծաթե մեդալներին արժանացել է «ազատ ոճ» եւ «դասական» ժանրերի երգերի կատարումներով: Իսկ Վարդան Բադալյանը բացի իր արծաթե մեդալներից կազմակերպիչների կողմից ստացել է մի քանի առաջարկներ, որոնց, սակայն, լուրջ չի վերաբերվում. «Մրցույթն ինձ համար մի մեծ շոու էր, որն այնքան էլ կապ չունի բարձր արվեստի հետ: Իմ կատարումներից հետո մի պրոդյուսեր առաջարկեց ինձ հայկական ժողովրդական երգերից ակումբային երգ սարքել՝ իմ կատարմամբ, եւ շրջանառության մեջ դնել: Բայց քանի որ դա մեծ ֆինանսների հետ է կապված՝ ես լուրջ չընդունեցի»,- հավելեց Վարդանը:
Մրցույթի կազմակերպիչներն իրենց հարցազրույցներում մրցույթը համեմատում են օլիմպիական խաղերի հետ, ասելով, որ «WORLDSTARS» մրցույթն էլ շոու-բիզնեսի օլիմպիականն է, եւ որ այն ստեղծված է աշխարհի ամենատաղանդավոր կատարողներին գտնելու համար:
Լուսինե ՄՈՒՍԱՅԵԼՅԱՆ
«ԳԵՂԱՐՎԵՍՏԻ ՄԵՋ ԽԱՂԱՂԱՐԱՐԱԿԱՆ
ՈՒ ԿԱՌՈՒՑՈՂԱԿԱՆ ԶՈՐՈՒԹՅՈՒՆ ԿԱ»
հավաստում է բանաստեղծ Հրանտ ԱԼԵՔՍԱՆՅԱՆԸ
- Գրողի, արվեստագետի ճանաչումն ու գնահատանքը ուղղակի կախում ունե՞ն նրա քաղաքացիությունից ու բնակության վայրից: Ձեզ չի՞ թվում, որ երկակի ստանդարտները գործում են նաեւ գեղարվեստի մարզում…
- Ողջամիտ դատողությամբ՝ նման որեւէ կախում չպետք է լինի: Իր համատարած փաստերով՝ այդ է վկայում նաեւ գեղարվեստի պատմությունը: Մարդկության բոլոր մեծագույն տաղանդներն իրենց ստեղծագործությամբ ճանաչման ու գնահատանքի են արժանացել՝ հաղթահարելով ծագումնաբանական, քաղաքացիական, ազգային, քաղաքական եւ այլեւայլ գործոններ: Իրոք արժեքավոր ստեղծագործությունն իր ճանապարհը հարթելու եղանակը գիտե՝ ճանաչելի դարձնելով իրեն ու հեղինակին: Հայտնի է, օրինակ, որ հին արեւելյան պոեզիայի նշանավոր ներկայացուցիչներից շատերը ապրել են գյուղական վայրերում կամ թափառաշրջիկներ են եղել, իսկ, ասենք, հայ միջնադարյան մանրանկարիչները եւ տաղերգուները (այդ թվում՝ Գր. Նարեկացին) իրենց ողջ կյանքն անց են կացրել առանձին վանքերում՝ մեծավ մասամբ գտնվելով ազգամիջյան եւ հասարակական ակտիվ փոխշփումներից հեռու: Թվում է՝ բոլոր այդ կարգի հեղինակների եւ նրանց ստեղծագործությունների համար պետք է չափազանց դժվար կամ անհնարին լիներ՝ դառնալու հետագա ժամանակների ու սերունդների անգնահատելի սեփականությունը: Առանձնապես կարեւոր չէ, թե որտեղ է ստեղծվել այս կամ այն արժեքավոր երկը՝ ինչ-որ կորած գյուղակու՞մ, խոշոր մեգապոլիսու՞մ, աննշան թվացող երկրու՞մ, կամ՝ ի՞նչ ռասայի ներկայացուցիչ է հեղինակը, ի՞նչ դավանանքի կրող…
Բայց այս ոսկե թվացող կանոնը հաճախ խախտվում է առարկայական ու երկրորդական տասնյակ պատճառներով: Առավել դյուրին է նրանց ստեղծագործական ուղին (համաշխարհի մասշտաբով), ովքեր մեծ ու հզոր մշակույթների ներկայացուցիչներ են. նրանց կերտածն ու համբավը համեմատաբար հեշտ ու արագ են տարածվում մայրցամաքներով: Այդ հանգամանքը կրկնակի առկա է գրականության ասպարեզում. եթե փոքրաքանակ ազգի գրող ես, ապա քո ստեղծագործության միջազգային հանրաճանաչության համար լրացուցիչ ջանքեր ու ժամանակ է պետք: Եղանակը միշտ էլ բարենպաստ է «մեծ» ազգի գրողների պարագայում: «Փոքր» լեզուների գրականությունը դեպի համաշխարհային ասպարեզ տանելը դեռեւս շատ խնդրահարույց է. ստեղծված գործը սովորականից կրկնակի տաղանդավոր պետք է լինի, որ արժանանա քմահաճ ու վերապահական վարքով աչքի ընկնող «մեծերի» բարեհաճ արձագանքին:
- Ի՞նչ վերապահական վարքի մասին եք ակնարկում:
- «Մեծ» ազգերի ներկայացուցիչների մեծամասնությունը կարծում է, թե շատ ավելի նվազ է «փոքրերի» ստեղծագործական ներուժը: Նրանցից «մեծ պայթյուններ» չեն սպասում, իսկ եթե լինում են այդպիսիք՝ համարում են պատահականություն եւ կասկածանքով են վերաբերվում դրանց:
- Անձամբ Ձեզ համար ի՞նչ է նշանակում` լինել չճանաչված երկրի բանաստեղծ: Դա իրո՞ք հոգեւոր-ստեղծագործական ուրիշ կացություն է:
- Գրողական իմ ներկա կացությունը բավական մոտ է այն իրավիճակին, երբ, ասես, ինչ-որ ներկայացուցչական մարմնի անդամ ես, բայց ունես միայն խորհրդակցական ձայնի իրավունք: Քեզ կլսեն, սակայն «քվեարկության» պահին մի կողմ կթողնեն: Արցախի մտավորականի համար եւս զգալի են ԼՂՀ միջազգային չճանաչվածության հարուցած արգելքները, շրջափակումը գործուն է նաեւ հոգեւոր-ստեղծագործական ասպարեզում… Եվրոպական գրական մի փառատոնից վերջերս մասնակցության հրավեր էի ստացել, բայց վերջին պահին կազմակերպիչները հրաժարվեցին իրենց առաջարկից՝ պատճառաբանելով, որ իմ մասնակցությունը կարող է դժգոհություն առաջացնել որոշ հրավիրյալների շրջանում եւ տեղիք տալ քաղաքական սկանդալի… Պիտի ասեմ, որ միջազգային մշակութային կազմակերպություններն ավելի կոնսերվատիվ-պահպանողական են, քան տնտեսական ու հասարակական շատ կառույցներ:
Այնուամենայնիվ, ելք գտնվում է նաեւ այսօրինակ իրավիճակից: Դրսի ճշմարիտ մտավորականների աջակցությամբ՝ արտերկրում իմ բանաստեղծությունները տպագրվում են, եւ թարգմանաբար՝ առանձին լեզուներով լույս են տեսնում հեղինակած գրքերս: Ճիշտ է, առայժմ այդ ամենն իրականացվում է առավելաբար մեր հայրենակիցների նախանձախնդրությամբ, բայց եւ ուզում եմ հավատալ, որ դա կատարվում է, նախեւառաջ, գրական-գեղարվեստական եւ հոգեւոր շահի համար: Հուսամ, որ շուտով կգա ժամանակը, երբ աշխարհում ճանաչված օտար հեղինակներն ու թարգմանիչները ուղղակիորեն կփոխգործակցեն հայ ժամանակակից լավագույն արվեստակիցների հետ:
Միջանկյալ ուզում եմ մի պարադոքսալ փաստ նշել. այժմ, կոնկրետ ինձ համար, ավելի դյուրին է գիրք հրատարակել արտասահմանում, քան Երեւանում՝ պետական միջոցներով: Արդեն 4-5 տարի այդ ճանապարհը արցախցիներիս առջեւ փակվել է մի անլուրջ պատճառաբանությամբ. ԼՂՀ-ում պետությունը նույնպես միջոցներ է հատկացնում գրքերի հրատարակության համար, պետք է օգտվել ձեր խողովակից՝ ասում են: Բայց ինչպե՞ս գրահրատարակիչ պարոններին ավելի համոզիչ ու հասկանալի բացատրել, որ յուրաքանչյուր քիչ թե շատ կարգին հայ հեղինակի անջնջելի իրավունքն է՝ գիրք լույսընծայել հայոց քաղաքամայր Երեւանում, նաեւ՝ պետական հովանավորությամբ. չէ՞ որ Երեւանը միաժամանակ հայոց գրահրատարակության ոստանն է, եւ նրա դռները միշտ պետք է բաց լինեն հայ շնորհալի հեղինակների առջեւ:
Խոստովանեմ վերջապես` դժվար է լինել չճանաչված երկրի բանաստեղծ. նրա առաջ ավելի հաճախ են ցցվում շինծու-արհեստական արգելքները: Քեզ պարբերաբար ուզում են օտարել: Բայց լուրջ հեղինակների հետ առնչվողները վաղ թե ուշ հասկանում են, որ չճանաչված, փոքր երկրում նույնպես մուսաները կարող են բեղուն ու զորեղ լինել, եւ սկսում են կանաչ լույս վառել նրանց առաջ: Ներկայումս Արցախից ոչ միայն գրական հետաքրքիր ճեղքումներ կան առ մեծ աշխարհ, դրսում ծավալային առումով ավելի հաճախակի հաջողություններ է արձանագրում մեր կերպարվեստը:
- Արցախում գրողի քաղաքացիական նկարագիրը սովորականից ավելի կարեւոր ու հրատա՞պ է դիտվում:
- Այո: Ազգային-քաղաքական այսպիսի իրավիճակում հասարակությունը սովորականից ավելի է կարեւորում, թե մարդկային-քաղաքացիական ինչ նկարագրի տեր է իր մտավորականը, հատկապես՝ գրողը: Հայ հանրությունը իր գրագետից միշտ ավելին է սպասում: Ի դեմս գրողի՝ մեր ժողովուրդը, անփոփոխ մտածելակերպով՝ ուզում է տեսնել խելացի, իմաստուն, ազգային հոգեկերտվածքով լիարյուն օժտված անհատի, այլեւ՝ որ լինի վստահելի ու առաքինի, ազնվության տիպար հանդիսանա, մի խոսքով՝ լինի բարձր բարոյականության կրող: Մեր հանրությունն իր գրողին նախեւառաջ չափում է ոչ թե ըստ նրա տաղանդի ու ստեղծագործության, այլեւ՝ ազգային-բարոյական դիմապատկերով: Գրողի կոչմամբ շառլատաններ կան ամենուր, բայց նրանց ավերածությունները երեւի ամենից ծանրորեն ու ողբերգաբար արձագանքվում են հայկական միջավայրում: Տարածված խայտառակ երեւույթը` երբ գեղարվեստի մարդու քղամիդով հանդես եկող ճարպիկ գործունյան նյութական, հասարակական ու ստեղծագործական զգալի մասնաբաժիններ է ձեռք բերում` մեծապես աղտոտելով ու ձեւախեղելով հոգեւոր դաշտը: Հայ իրավ գրողի համար երանելի է գալիք այն ժամանակաշրջանը, երբ նա կգործի ու կարժեւորվի բացառապես իր ստեղծագործական կարողությունների սանդղակով՝ զերծ հասարակական պարտադրանքից, անկախ իր գրաված սոցիալական դիրքից եւ մարդկային անմեղ քմահաճույքներից:
- Գրականությունը կարո՞ղ է ներազդել քաղաքական խնդիրների հանգուցալուծման վրա:
- Գրականությունը զորավոր ուժ է, եւ նա միշտ, հաճախ աննկատ, ներազդում է ազգային ու հասարակական մտքի վրա: Այն հիմնականում «դանդաղ գործողության ռումբ» է: Քաղաքականության հետ անուղղակիորեն ամենից սերտ հարաբերություններ ունի հենց գրականությունը. նրանք գտնվում են փոխազդեցության միեւնույն դաշտում: Շատ խորքային առնչությունների մասին է խոսքը: Քաղաքական բազում փաստեր ու իրադարձություններ դառնում են գրականության նյութ, գրական տասնյակ հղացքներ ու գաղափարներ քաղաքական շատ գործիչների համար կողմնորոշիչ դեր են խաղում: Գրականության մեջ խաղաղարարական ու կառուցողական զորություն կա, ինչպես ցանկացած ճշմարիտ գեղարվեստական երեւույթում: Գեղեցիկ, իմաստուն ու շիտակ խոսքը օգնում է, որ մարդկային, հասարակական, ազգամիջյան, միջպետական, ռասայական եւ այլ կարգի խնդիրները հանգուցալուծվեն առավել արդար եւ արարչական հունով, եւ դա կատարվի արագ:
- Գրողը քաղաքականության մեջ. այդ իրողության օգու՞տն է շատ, թե՞ վնասը: Ընդհանրապես ցանկալի՞ է ունենալ քաղաքականացված արվեստագետներ:
- Գրողը, արվեստագետը իր ստեղծագործությամբ մեծագույն քաղաքականությունն է անում. նա իրոք ներազդում է մարդկանց վրա, ուստի այլեւս կարիք չկա, որ ներքաշվի նաեւ քաղաքական գործունեության մեջ, հատկապես, եթե այն կուսակցականացված է եւ հանրության մի խմբի գաղափարների պաշտպանությամբ է հանդես գալիս: Ներկայումս գուցե շահեկան լիներ ստեղծագործող անհատի ներկայությունը պետական համակարգում, նա պետական քաղաքականությունը կարող է ավելի ընդունելի դարձնել եւ հասարակության հարգանքը շարժել առ պետություն: Մեզ համար մեծ շռայլություն է, երբ մեր տաղանդավոր գրողներն ու արվեստագետները միանում են քաղաքական առանձին միավորումների ու հոսանքների՝ լքելով ի վերուստ իրենց վերապահված շատ ավելի կարեւոր դիրքը՝ լինել մի ամբողջ հանրության, ազգի անկողմնակալ ներկայացուցիչը, արարել ու գործել՝ մշտապես հետամտելով ընդհանուրի ու համայնի լիակատար շահը:
Իմ խորին համոզմամբ՝ գրողը, արվեստագետը պետք է կենտրոնաձիգ անձ լինի, նրա աստվածատուր պարտքն է՝ ի մի բերել ազգային-հասարակական իրարից հեռացող փեշերը, մշտապես գտնվել հաշտարարի եւ հոգին չծռող տանտիրոջ դերում: Գրողը (արվեստագետը) շատ բան է կորցնում, երբ պարզունակորեն քաղաքականացվում է, դառնում միայն մի ուժի ներկայացուցիչն ու գաղափարախոսը: Հասարակության մյուս շերտերը սկսում են խիստ վերապահումով վերաբերվել նման անհատներին. նրանց այլեւս իրենցը չեն համարում, կասկածի ու մերժման տակ են առնում նաեւ նրանց ստեղծագործությունը, երբ իրականում այն արժեքավոր է: Խիստ ցանկալի է, որ գրողը (արվեստագետը) իր ստեղծագործական ու քաղաքացիական միտումները ասպարեզ հանի դրական չեզոքության դիրքից, լինի բոլորի յուրայինն ու փոխգործակցության օբյեկտը: Չափազանց մեծատաղանդ ու առաքինի պետք է լինել, որ անդամակցես որեւէ քաղաքական ուժի եւ միաժամանակ՝ մնաս գրեթե ողջ հանրության սիրելին ու վստահելին: Ներկայումս հայ հանրությունը, կարծում եմ, կարող է մատնանշել նման միայն մեկ օրինակ՝ Սոս Սարգսյանին: ՀՅԴ անդամ անվանի դերասանը, երեւի չեմ սխալվում, ողջ հայ ժողովրդի ինտելեկտուալ ու հասարակական սեփականությունն է: Բայց նա բացառություն է: Մյուս կուսակցականացված գրողների ու արվեստագետների առնչությամբ կարելի է ասել, որ նրանք համընդհանուր գնահատանք ու վստահություն չեն վայելում: Մտավորականի միակ ու մշտական տեղը ազգի ու պետության կողքին է: Տարբերել մշտապես իշխանության կողքին գտնվողներին. նրանք միանգամայն այլ տեսակ-խմբից են, մերժելի տեսակից:
- Ավելի շատ Ձեզ ի՞նչ եք զգում, ի՞նչ «կարգավիճակով» եք առավելս ներկայանում հանրությանը:
- Անկեղծ ասած՝ գրողական երակը ինձ մոտ շատ տրոփուն է եւ իմ հասարակական կեցվածքի մեջ այն բավական որոշիչ դեր է կատարում: Առիթի դեպքում չեմ զլանում դիմացինիս ակնարկել, որ գրող եմ, մտավորական, եւ ինձ համար կան հոգեւոր արժեքներ, որոնք ոչնչի հետ չեմ փոխանակում: Բայց դեռ անբավականության խորը զգացում ունեմ. ցանկանում եմ, որ վերջապես ունենանք այն գիտակից ու որակյալ հանրությունը, որ երբ քեզ հարցնեն, թե ո՞վ ես դու, արժանապատվորեն եւ առանց չհասկացվածության վախի՝ պատասխանես. «Բանաստեղծ եմ, եղբայր, իսկ դու՞…»:
Ես նաեւ տեղեկատվական ոլորտի ներկայացուցիչ եմ ու պետական ծառայող, հաճախ ներկայանում եմ նաեւ այդ կարգավիճակով: Բայց դա ինքնաբերաբար արվում է յուրովսանն բանաստեղծավարի:
- Ձեր հրատարակած ,,Գեղarm,, հանդեսի առջեւ դրված խնդրում առկա՞ է Արցախի չճանաչվածության գործոնը:
- Եթե անգամ փորձես այդ գործոնից զերծ մնալ, չի հաջողվի: Ներկան ներկա է քո ամեն քայլի ու ձեռնարկի մեջ… Վեց տարի առաջ, երբ նախաձեռնեցինք «Գեղarm»-ի հրատարակությունը, Արցախի չճանաչվածության խնդիրը աչքի առաջ նախապես նկատի չէինք առել: Ուզում էինք միայն մի ազատ-անկախ գրական-գեղարվեստական հանդես ունենալ, ուր կտպագրեինք մեր նախընտրած գրականությունը: Բայց շուտով հասկացա, որ այդպես՝ կարճ ժամանակ անց կհայտնվենք փակուղում եւ մեկուսացվածության մեջ, առանց մեծ լսարանի, եւ անտեսված կմնայինք: Ուստի սկսեցինք էական տեղ հատկացնել նաեւ թարգմանություններին, եւ ոչ միայն օտար լեզուներից՝ հայերեն, այլեւ՝ հակառակ ուղղությամբ: Թերեւս համահայկական դաշտում մենք միակն ենք, որ կանոնավորապես, արդեն վեց տարի /35 համար/, տեղական ուժերով հայ ժամանակակից պոեզիա ենք թարգմանում եւ տպագրում անգլերեն: Ստեղծագործական հանդուգն քայլ է, դեռ մեկ-մեկ վիճարկվող, բայց լավ գործը արվում է նաեւ հանդգնությամբ: Ունենք նաեւ ռուսերեն մշտական բաժին, ուր հրապարակում ենք արդի հայ արձակ:
Մեր ազգային ստեղծագործական ու թարգմանչական ավանդույթները Արցախում նորովի են արտահայտվում՝ ծավալով փոքր, բայց նախանձախնդրորեն ու նպատակասլաց: «Գեղarm»-ը ի մասնավորի ցույց է տալիս տեղիս գեղարվեստական ներուժի մի յուրահատուկ դրսեւորույթը: Մենք կարող ենք ավելի լավ ինքնաբացահայտվել եւ մեզ կարող են ավելի լավ ճանաչել ու գնահատել: Բայց առավել հրատապը՝ որ արժեւորումը տեղի ունենա նախեւառաջ համահայկական ծիրից ներս: Այստեղ մենք մտածելու եւ անելու շատ բան ունենք:
-Դուք էլիտար, ինտելեկտուալ պոեզիայի ներկայացուցիչ եք. Ձեզ չի՞ անհանգստացնում, որ կարող եք դուրս մնալ ընթերցողական ու հասարակական լայն հետաքրքրությունից:
- Նման անհանգստություն ու տագնապ չունեմ: Կարեւորում եմ ստեղծագործական տեսակին հավատարիմ մնալը: Եթե իրոք լուրջ գեղարվեստական գործ է ստեղծվում, ապա էական չէ, թե ինչ չափի զանգված այն կընկալի ու կգնահատի: Գործն այդ իր բարի առաքելությունը կատարելու է՝ ուղղակի դանդաղ ու երկարատեւ. հոգեղեն ու ազնվական է դարձնելու մարդուն, նրա մտքի ծալքերն է բացելու, նախանշելու է ստեղծագործական նոր հորիզոններ…
- Ժամանակակից հայ պոեզիայի համապատկերը ի՞նչ տպավորություն է թողնում Ձեզ վրա:
- Հայ ժամանակակից պոեզիան իր հիմնական անուններով ու միտումներով բավական հետաքրքիր ու հեռանկարային է: Ազգային ցանկացած գրականություն կարող է իրեն ուժեղ ու վստահ զգալ այնպիսի հեղինակների ներկայությամբ, որպիսիք են, օրինակ, Ռազմիկ Դավոյանը, Հենրիկ Էդոյանը, Հակոբ Մովսեսը, Արտեմ Հարությունյանը, Արմեն Շեկոյանը, Հովհաննես Գրիգորյանը, Արեւշատ Ավագյանը, Հրաչյա Թամրազյանը, Սամվել Կոսյանը, Զավեն Բեկյանը, Վիոլետ Գրիգորյանը, Ներսես Աթաբեկյանը, Մանասեն ..., Սփյուռքից՝ Գրիգոր Պըլտյանը, Շուշիկ Տասնապետյանը, Մարուշը… էլի տասնյակ գնահատելի անուններ…
-Դուք Ձեզ տեսնու՞մ եք այդ շարքում:
-Ինչու՞ միայն ես, շատերն են տեսնում:
- Ձեր վերջին` «Բանի բարիտոնը: Երկրի բարիտոնը» գրքի մասին խոսք է գրել Հենրիկ Էդոյանը, մի ծանրակշիռ բանաստեղծ, ով հազվադեպ է գրախոսում…
- Մենք գործ ունենք գրական առողջ փոխգործակցության հետ: Փաստը արժե որակել հենց այդպես:
-Ըստ Ձեզ՝ ովքե՞ր են հայ արդի պոեզիայի բարիտոնները:
- Հ. Էդոյանը, Ա. Հարությունյանը, Գ. Պըլտյանը, Վ. Գրիգորյանը…
- Թողեք ես ավելացնեմ` եւ Դուք: Վերջին հարցս` Ձեզ ամենից շատ ի՞նչն է ոգեշնչում:
- Հայոց լեզուն: Պատկառանքը մեր մայրենիի հանդեպ: Մեր լեզվի զորության սահմաններն եմ փորձում նշմարել, նրա միջոցով ուզում եմ գտնել հայ բանաստեղծության ժամանակակից կերպարի տիպական ուրվագծումները:
Զրուցել է
Արմինե ՄԵԼԻՔՅԱՆԸ
