ԻԽՇԱՆՈՒԹՅՈՒՆ
Շոու-բիզնեսը ժամանակակից հասարակությունում մեծ դեր ունի: Եւ ոչ միայն բնակչությանը զբաղեցնելու-զվարճացնելու, կամ մշակույթին զարկ տալու առումով: Այն նաեւ քաղաքական մեծ նշանակություն ունի: Պատահական չէ, որ ասում են՝ Խորհրդային Միությանը քանդեց ռոք երաժշտությունը, կամ ավելի ընդհանրական՝ արեւմտյան մշակույթը: Շատերն են հիշում, թե ինչպես էին գիշերները թաքուն լսում «Բիթլզ»-ի երգերը, որոնք, ուշադրություն դարձրեք, հաճախ հրամցվում էին «Ամերիկայի ձայն» եւ այլ քաղաքական ռադիոկայաններով: Եւ այդ երգերն ավելի առինքնող էին, քան քաղաքական հաղորդումները: Դրանք արեւմտյան ապրելակերպի լավագույն քարոզիչներն էին:
Մեզ մոտ՝ նորանկախ Արցախում, ի թիվս մյուս ոլորտների՝ կայացած չէ նաեւ շոու-բիզնեսը: Ինչպես միայն օրհներգը, զինանշանը եւ դրոշը բավարար չեն պետություն լինելու համար, այնպես էլ հատուկենտ համերգներն ու մրցույթները, մի քանի երգիչներն ու համույթներն ամենեւին էլ չեն վկայում շոու-բիզնեսի առկայության մասին: Փաստ է, որ արցախյան շոու-բիզնես որպես այդպիսին չկա, իսկ եղածն էլ հայաստանյան շոու-բիզնեսի ստվերն է: Համահայկական դաշտում այս առումով արցախյան հանգրվան չկա: Պատահական չէ, որ մեկ-երկու ճանաչված երգիչներն էլ ճանաչվել են Հայաստանում, այլ ոչ թե մեզ մոտ: Որքան տարօրինակ է մեր շուկայական տնտեսությունում գոնե մեկ ապահովագրական ընկերության կամ, ասենք, բորսայի բացակայությունը, նույնքան էլ ապշեցուցիչ է ձայնագրման գոնե մեկ ստուդիայի կամ պրոդյուսերական գոնե մեկ կազմակերպության բացակայությունն այս ոլորտում:
Շոու-բիզնեսի կարեւոր մասերից է հումորի ինդուստրիան: Երկիրը հաճախ շատ ավելի ճանաչելի են դարձնում ոչ միայն երգիչը, ֆուտբոլիստը կամ նկարիչը, այլեւ հումորիստը: Ֆրանսիացի Լուի դը Ֆյունեսը, բրիտանացիներ միստեր Բինն ու Բեննի Հիլը, իսպանացի Ֆերնանդելը (Չապլինին հանգիստ թողնենք) եթե չճանաչված պետությունում լինեին, ապա երկրի միջազգային ճանաչելիության խնդիր չէր լինի: Իսկ մեզ մոտ եթե մյուս ոլորտներում հիմնական բեռը մի քանի անձանց ուսերին է, ապա այս ոլորտում տարիներ շարունակ մեկ եւ նույն անձն է: Այն, ինչ անում է Իխշան Փառավոնիչը (Համլետ Մարտիրոսյանը), չզարմանաք, շատ կարեւոր է: Բայց մի ծաղկով, ինչպես ասում են, գարուն չի գա, առավել եւս, որ այդ մի ծաղկի խնամքն էլ անկարող ենք տանել:
Ինչու՞ է այդպես: Ասում են՝ եթե կյանքը վերածվում է թատրոնի, ապա թատրոնը դադարում է գոյություն ունենալ: Մեր պարագայում՝ եթե իխշանությունը ծաղկում է քաղաքական եւ այլ ոլորտներում, ապա Իխշան Փառավոնիչը, բնականաբար, չի կարող ապագա ունենալ իր ոլորտում, քանի որ այլ ոլորտներում նա ահեղ մրցակիցներ ունի:
Ուշադիր դիտարկելով մեր երկրի անցուդարձը, կարեւորվող հարցերն ու հատկապես կադրային բլից-խաղերը՝ երբեմն ուղղակի անհնար է լինում զսպել ծիծաղը: Մեկ-մեկ այն տպավորությունն ես ստանում, որ մենք մանկապարտեզում ենք, որտեղ անցնում են «պետություն» դասը, կամ, ավելի ճիշտ՝ պետություն ենք խաղում: Աղյուսիկներ են փռված, որոնց վրա գրված են՝ «նախագահ», «կառավարություն», «խորհրդարան», «նախարար», «վարչություն», «դատավոր», «ներկայացուցիչ», «խորհրդական», «խորհուրդ» եւ այլն, եւ այլն: Եւ մենք խաղում ենք այդ աղյուսիկներով՝ իրար վրա ենք դարսում, տակից մեկը հանում ու փլուզում մնացածը, հետո նորից իրար վրա դարսում, տեղերը փոխում: Իխշան Փառավոնիչը կերազեր նման սցենարի մասին...
Այ, եթե ամեն ինչ լինի իր տեղում, ամեն մեկը զբաղվի իր գործով, ապա ոլորտներն անպայման կկայանան: Եթե ունենանք պատշաճ իշխանություն, ապա իխշանությունը կտեղափոխվի շոու-բիզնես ու կվերածվի ինդուստրիայի:
Մենք էլ կիմանանք, թե որտեղ լրջանալ ու որտեղ ծիծաղել:
|
"Դեմո"- ի հաջորդ համարը լույս է տեսնելու հուլիսի 30-ին |
----------------------------------------------------------------------------------------------------
Մեծերից մեկի՝ սույն հոդվածում վերնագրված միտքը, կարծում ենք, միանգամայն հարիր է մեր ներքին եւ արտաքին տեղեկատվական քաղաքականությանը: 
Как-то один из американских наблюдателей за выборами в Карабахе сказал, что "Азербайджан и Карабах сегодня должны соревноваться не в военном преимуществе, а в степени демократии".